با جواب مثبت تست کرونا و کیسهی داروها به خانه برگشتیم و نیم ساعت تمام داروها را با الکل ضدعفونی کردیم و بعد با خودمان گفتیم: «ما که کرونا گرفتهایم، دیگر این کارها برای چیست؟»

غمگینم «عاط»! شبیه یاکریمی که از لای پنجره آمده بود روی بلندگوی منحنی باشگاه لانه بسازد و هرچه چوب میآورد، دوبس دوبس آهنگها بلندگو را میلرزاند و لانهاش را میریخت! میفهمی که؟

موهایم را کوتاه و بلوند، یا به قول او طلایی کردهام. حالا کافی است چند دانه کنجد روی کلهام بپاشید تا با بزرگترین کیک یزدی زندگیتان روبهرو شوید! چندوقت دیگر هم میخواهم بروم و کلهام را به یک شیشه کرهی بادام زمینی تبدیل کنم. بعدش به یک کاسه یخ در بهشت شاتوتی و وقتی دوباره موهایم بلند شد، به پاستیلهای دراز بلوبری. دنیا مگر چند روز است که کلهی آدم همیشه بیمزه و یکرنگ بماند؟!